Γιαννακοχωρίτης

Το ατυχές με την υπόθεση του υφυπουργού Εσωτερικών κ. Γ. Ντόλιου και τη διαβόητη πλέον εγκύκλιό του, με την οποία δινόταν έδαφος αναδρομικής επιβολής δημοτικών τελών σε όσους «τακτοποίησαν» τους ημιυπαίθριους χώρους τους, δεν είναι μόνον το περιεχόμενο αυτής της εγκυκλίου ή το γεγονός ότι ο υφυπουργός έδρασε, κατά τα φαινόμενα, εν αγνοία του προϊσταμένου του υπουργού κ. Γ. Ραγκούση, ή εν τέλει ότι αρκέστηκε σε ένα απλό «συγνώμη» ανακαλώντας την εγκύκλιο αυτή και δεν προχώρησε στο μάλλον εύλογο βήμα της παραίτησης.

Το κακό με την υπόθεση Ντόλιου είναι ότι τείνει να καταστεί αντιπροσωπευτική της απίστευτης ελαφρότητας με την οποία διεξάγεται το κυβερνητικό έργο αλλά και των αγκυλώσεων που εξακολουθεί να επιδεικνύει η κυβέρνηση σε ό,τι αφορά την προώθηση των μεταρρυθμίσεων.

Απουσία συνεννόησης μεταξύ συναρμοδίων υπουργείων, απουσία συντονισμού, απουσία κατανόησης του κοινού στόχου, που όφειλε να είναι η άρση του σημερινού αδιεξόδου στο οποίο βρίσκεται η χώρα.

Τι χαρακτηριστικότερο της αποσύνθεσης που εμφανίζουν τμήματα της κυβέρνησης από όσα συμβαίνουν στο υπουργείο Θαλασσίων Υποθέσεων, με τον υπουργό κ. Γ. Διαμαντίδη να ζητά από τον γενικό του γραμματέα κ. Γ. Βλάχο να παραιτηθεί και αυτός να μην το πράττει επικαλούμενος την «πρόσληψή του» μέσω «opengov.gr»;
Χρειάζεται άραγε και εδώ παρέμβαση του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου, όπως και στην υπόθεση Ντόλιου, για να διευθετηθεί η κατάσταση; Τουλάχιστον αυτό νομίζει ο κ. Διαμαντίδης, ο οποίος φέρεται να απηύθυνε και σχετική επιστολή στον πρωθυπουργό ζητώντας την παύση του κ. Bλάχου.

Σε μία από τις πλέον κρίσιμες ώρες του τόπου, η Ελλάδα έχει την ατυχία να κυβερνάται από ένα κόμμα που σπαράσσεται μεταξύ του παρελθόντος του και εκείνου που οι περιστάσεις του επιβάλλουν να πράξει.

Ένα τμήμα της κυβέρνησης, το οποίο εμφανίζεται να έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα αυτών των περιστάσεων, αντιπαλεύει υπουργούς, κύριο μέλημα των οποίων παραμένει η «εξυπηρέτηση» των πελατειακών τους σχέσεων με την εκλογική τους βάση και η ικανοποίηση ευκαιριακών αιτημάτων, όπως εκείνα εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης που ώθησαν τον κ. Ντόλιο να υπογράψει τη συγκεκριμένη εγκύκλιο.

Νομοσχέδια καίριας σημασίας, όπως το φορολογικό ή αυτό για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, αποτελούν «πεδίο μάχης» μεταξύ «εκπροσώπων» του κλάδου των δικηγόρων, των συμβολαιογράφων ή των φαρμακοποιών και εκείνων που επιθυμούν να ανοίξει το τοπίο στον ανταγωνισμό.

Η εσωτερική αυτή αντιπαράθεση του κυβερνώντος κόμματος, εκφάνσεις της οποίας είδαμε χθες και μέσω της «μίνι ανταρσίας» των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι απειλούσαν ότι δεν θα υπερψηφίσουν τις διατάξεις για τον κλάδο των δικηγόρων εάν αυτές δεν τροποποιούνταν ανάλογα με τα «συμπεφωνημένα», αγγίζει σχεδόν κάθε τομέα όπου επιχειρείται μεταρρύθμιση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αντιπαράθεση εντός του υπουργικού συμβουλίου, χθες, αναφορικά με το φορολογικό νομοσχέδιο, όπου ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου εμφανίστηκε σχεδόν να αντιπαλεύει συναδέλφους του υπουργούς, ώστε να θεσμοθετηθούν τα αυτονόητα.

Ήτοι, ότι κάποια στιγμή η Πολιτεία πρέπει να αποκτήσει τα απαραίτητα «εργαλεία» για την πάταξη του νοσηρού φαινομένου της φοροδιαφυγής.

Αν όμως πρέπει να δίνονται μάχες για τα αυτονόητα, για τα «μεγάλα» ποιος θα εργαστεί;