ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΑΣ
ΠΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ’40;
του Χρήστου
Μπίντα
ΤΟ ’40, ΟΡΟΣΗΜΟ στην εθνική
μας μνήμη. Το πνεύμα της εποχής του, φωτερό μετέωρο υψωμένο πάνω από τον ουρανό
της ανθρωπότητας, περίβλεπτο και περίοπτο, απρόσβλητο στις βολές του Χρόνου…
Η
εποχή μας, εποχή γενικής κατάπτωσης, συνθηκολόγησης, οπισθοχώρησης, ήττας και
ηττοπάθειας, εσωστρέφειας, απαισιοδοξίας, παραίτησης, απογοήτευσης, παντελούς
έλλειψης ιδεωδών, απουσίας αξιών, πίστης, εμπιστοσύνης στο μέλλον, ζοφερή!..
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ
’40, αθάνατο, φωτοβόλο, σηματωρός, εκπέμπει μηνύματα - φως, προς όλες τις
κατευθύνσεις, προς όλες τις εποχές, φάρος στην οροφή του οχήματος της
ανθρώπινης ύπαρξης -και του εθνικού μας οχήματος- ρίχνει τη δέσμη του φωτός του
και προς τη δική μας εποχή. Έχουμε καρδιά δεκτική να συλλάβουμε τις φωτεινές
του ακτίνες; Αυτιά να το ακούσουμε; Σε πεθαμένες καρδιές, η ζωή δε μιλάει… Αν
όντως οι καρδιές μας είναι «πεθαμένες», τι έχει να μας πει; Τίποτα!.. Η
συζήτηση με το ένδοξο ’40, προφανώς έληξε άδοξα. Εδώ!..
ΕΠΕΙΔΗ ΟΜΩΣ,
κανείς δε συμβιβάζεται εύκολα με το θάνατό του και η ελπίδα πεθαίνει πάντα
τελευταία, θα επιχειρήσουμε, έστω «ημιθανείς» -ποιητική αδεία, βεβαίως,
πάντοτε- να το ακούσουμε, να μεταφέρουμε
τη φωνή του στο σήμερα (ελπίζοντας ότι δε θα χαθούμε στη «μετάφραση»)…
«Κατ’ αρχήν -θα
μας έλεγε- αν θέλετε να βγείτε ζωντανοί -έστω και πεθαμένοι- από την κρίση, θα
κωφεύσετε στη φωνή του «Πειρασμού» που ακατάπαυστα ψιθυρίζει στ’ αυτιά σας:
“Έχεις ένα σωρό λόγους να παραιτηθείς… Γιατί επιμένεις(;)!..”»
«Α ν θέλετε να
επιτύχετε το θαύμα της εξόδου σας από το «λάκκο των λεόντων», στον οποίο έχετε
πέσει (ή σας έχουν ρίξει… Πλέον, δεν έχει καμιά σημασία, ας προσέχατε!) -θα
συνέχιζε να μας λέει- θα το επιτύχετε με εθνική ομοψυχία, πνεύμα θυσίας και
αυτοθυσίας, αυταπάρνησης, ενθουσιασμού, πίστης, ελπίδας, αγωνιστικότητας,
υπομονής και επιμονής, αντοχής, ακατάβλητης θέλησης για αγώνα, για αντίσταση,
για νίκη, με όλον αυτόν τον υπέροχο, τον αξεπέραστο ψυχικό οπλισμό, που
μετέβαλε τον απλό άνθρωπο του λαού της -όχι λιγότερο από τι δική σας- «ζόρικης»
εποχής μου, σε ήρωα του Έπους της Αλβανίας και της μετέπειτα Εθνικής
Αντίστασης…»
«Αν θέλετε να
βγείτε από την κρίση -θα εξακολουθούσε να μας λέει- θα αποκαταστήσετε τη χαμένη
τιμή των λέξεων (όλο το ευγενές λεξιλόγιο: κοινωνική πρόοδος, πολιτισμός, ήθος,
συνέπεια, αξιοπρέπεια, εργατικότητα, τιμή, φιλότιμο, εντιμότητα) που διέσυραν
και διέφθειραν οι πολιτικοί σας κατά τρόπο αισχρό -και εσείς, βεβαίως, ως
πολίτες μειωμένης ευθύνης, όπως λειτουργούσατε τόσα χρόνια- για να ’χετε -αν μη
τι άλλο!- από ’δω και πέρα, γλώσσα να συνεννοείστε…»
«Αν θέλετε –θα
’κλεινε, επιστρέφοντας πάλι στην αρχή- να βγείτε ζωντανοί και αυτή τη φορά -να
«τη βγάλετε καθαρή»- απ’ τη δεινή περιπέτεια στην οποία, εκόντες άκοντες, έχετε
εμπλακεί, να επιβεβαιώσετε, για άλλη μια φορά, τη «ρήση» ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν
πεθαίνει», δεν έχετε παρά να σηκωθείτε από ’κει που ο καθένας σας -και όλοι
μαζί- έχετε πέσει*…»
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΗ
άποψη του γράφοντος, αυτά, μεταξύ άλλων, θα μπορούσε να μας πει το πνεύμα της Επετείου
του ’40, καθώς προσδοκούμε απ’ αυτό, να μας εμπνεύσει τρόπους εξόδου απ’ το
αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιέλθει… Περιμένουμε και απ’ τους εαυτούς μας, να
έχουν αυτιά να το ακούσουν, να αφουγκραστούν τη φωνή της Ιστορίας -στις πιο
κρίσιμες, οριακές της στιγμές- που είναι η «μυστική βοή των πλησιαζόντων
γεγονότων»**, ώστε να μην καταληφθούμε, ποτέ πια ξανά -ως λαός και ως άτομα-
εξ’ απήνης...
ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΞΑΝΑ! «Ο
έχων ώτα ακούειν ακουέτω…»***
(*) Μια φορά να
σηκωθείς λιγότερο, απ’ όσες έπεσες, έγινες πτώμα…
(**) Κ. Π.
ΚΑΒΑΦΗΣ, «Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί»
(***) Ματθ. 13,9
.png "English"){kind=small}
0 σχόλια